Narrator: A philosopher once asked, "Are we human because we gaze at the stars, or do we gaze at them because we are human?" Pointless, really... ”Do the stars gaze back?"… Now that's a question.

..

Yvaine: Tell me about Victoria, then.
Tristan: Well, she... she... There's nothing more to tell you.
Yvaine: The little I know about love is that it's unconditional. It's not something you can buy.
Tristan: Hang on! This wasn't about me buying her love. This was a way for me to prove to her how I felt.
Yvaine: Ah... And what's she doing to prove how she feels about you?

..

Yvaine: You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it, centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain, lies, hate... It made me want to turn away and never look down again. But when I see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know that it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan is... I think I love you. Is this love, Tristan? I never imagined I'd know it for myself. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it's trying to escape because it doesn't belong to me anymore. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange - no gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine.

..

Narrator: They ruled for 80 years. But no man can live forever, except he who possesses the heart of a star, and Yvaine had given hers to Tristan completely. When their children and grandchildren were grown, it was time to light the Babylon Candle… And they still live happily ever after.

..

 - From the screenplay of Stardust, a film by Matthew Vaughn. Written by Jane Goldman, based on a novel by Neil Gaiman.

 □

فیلم Stardust رو بیش از یه سال پیش سیاوش بهم داد .. فیلم دوست­داشتنی­ای بود .. اون موقع دلیل خاصی برای دوست داشتنش نداشتم .. خوش­ساخت بود، سرگرم کننده .. پر از نکات جذاب و ظریفی که کنار داستان اصلی، لبخند به لبم می­آورد .. امشب، درست قبل از باز شدن دانشگاه­ها، کلاس­ها و همه­ی ماجراهایی که پیش رو داریم، دوباره دیدمش .. و این بار دیدنش فرق داشت .. جذابیت­هاش فرق داشت .. و جنس لبخندهای من هم فرق داشت ..

بعضی وقت­ها، یه جایی، یه وقتی، به یه جمله بر می­خوری که انگار حرف خودت بوده .. درست مثل اینکه جایی ته قلبت، مدت­ها دنبالش می­گشتی .. و ناگهان از دهان خود تو خارج شده !!.. امشب این یه سال رو دوره می­کنم .. چند روز قبل از تولد بیست و پنج سالگیم، زندگیِ این یک سال رو دوره می­کنم ..

زندگی اتفاقِ قریبیه .. ربع قرن، می­تونه فقط برای این کافی باشه که بدونی، ممکنه تنها توی یه لحظه­ی کوتاه، به اندازه­ی قرن­ها زندگی کنی .. و من توی این یه سال به اندازه­ی قرن­ها زندگی کردم .. زندگی کردم تا بدونم، زندگی برای اثبات چیزی نیست .. نه به خودت و نه به هیچ کس دیگه­ای .. زندگی شاید، برای اینه که عاشق یه ستاره بشی .. یه ستاره، تا بدون بهونه قلبت رو بهش بدی، اگه فقط حاضر باشه قبولش کنه .. بدون اینکه انتظار هدیه­ای رو داشته باشی .. یا اینکه چیزی رو بهت ثابت کنه .. زدگی شاید برای اینه که قلبت رو به یه ستاره ببخشی، تنها در برابر قلبش !!.. زندگی حتماً همینه !!.. زندگی باید همین باشه ..

هیچ انسانی تا ابد زندگی نمی­کنه .. مگر قلب ستاره­ای رو بدست آورده باشه !!..

-  برای ستاره­ی کوچک من .. که معنای زندگی رو به من داد .. قلبش رو !!.. و ابدیت رو ..
- میخواستم موسیقی اینجا رو عوض کنم و ترانه ی آخر فیلم رو بگذارم .. ولی خوب دیگه .. بلاگفا یه کمی قاطی کرده و من الآن وقت سر و کله زدن باهاش رو ندارم .. فردا صبح زود باید برم مدرسه !!..