□

دقایقی پیش، نزدیکی جایی که زندگی می کنم، فاجعه ای انسانی به وقوع پیوست : ساختمانی که از سال ها پیش بیم فروریختن آن می رفت و یکی از ستون های کناری آن دچار ریزش شده بود، امروز صبح، کاملا فروریخت. ولی این همه ی ماجرا نبود، این بنا حدود بیست کارگر را با خود به کام مرگ کشاند. کارگرانی که همه در استخدام شهرداری بودند ..
از سال پیش تا حالا، با عده ای از دوستان، در باره ی نحوه ی تخریب ساختمان مذکور درگیری لفظی داشتیم. درباره ی اینکه به چه ترتیب می توان این بنا را تخریب کرد، بدون آنکه احتمال صدمه دیدن افراد و ساختمان های کناری وجود داشته باشد. در هر حال، فرستادن عده ای انسان برای تخریب، در همه ی نظریات ارایه شده توسط جمع ما، بدون بحث، از ابتدا مردود بود.
همه ی بحث بر سر آن است که شهرداری محترم، چگونه به خود اجازه داده که به این راحتی درباره ی زندگی عده ای انسان تصمیم بگیرد ؟ چگونه عده ای از مدیران که داعیه ی مدیریت کلان شهری مانند تهران را بر دوش می کشند، آنقدر بچگانه، عده ای کارگر را مامور می کنند که با پتک به جان ساختمان نیمه ویرانی بیافتند ؟


به هر صورت، از ساختمان همسایه ی ما، امروز جز توده ی خاکی باقی نمانده و خاطره ی زلزله ای که اهالی محل را از خواب صبحگاهی پراند و از بیست نفر انسان جز توده ی در هم پیچیده ای از گوشت و استخوان ! تنها می توان توجیه کرد، در سرزمینی که مهندسین عمران آن رییس جمهوراند، سرداران نیروی انتظامی شهردار می شوند، تحصیل کردگان مدیریت شهری شغل رانندگی را بر می گزینند، مهندسین متالورژی مربی گری تیم های ملی را بر عهده دارند و ادبا قوه ی مققنه را اداره می کنند .. انتظار حوادثی غیر از این داشتن، کاملا بیجاست !!